Ik hou van jou!

Dat doe ik voor jou;

Met alle liefde, plezier

en

tegenzin.

Ik hou van jou. Woorden met veel betekenis. Daarom mag er ook betekenis aan worden ontleend. Hoe is de balans tussen geven en nemen in jouw relatie? Wat breng jij? En wat brengt het jou?

De ontmoeting tussen mensen is zo complex omdat er zoveel in één moment samenkomt. In de ontmoeting nemen we alles van onszelf mee. Onze levensgeschiedenis in een enkel ogenblik samengevat. Het heeft me heel wat jaar gekost om alleen al te kunnen voelen, dat dit inderdaad zo is.

Als je in de dynamiek van overafhankelijkheid zit, is het makkelijker om te geven dan om aan te nemen. Liefde aannemen doet pijn. Het brengt je in contact met je kwetsbaarste gevoelens. Je angsten. Je pijn. Onbewust ga je dat uit de weg. Leef je je in, in de ander. Zorg je voor de ander en heb je zoveel als mogelijk je liefste, lief. Wat je hierin uit de weg gaat, is de ontmoeting met de diepte van het contact. Door je liefde en zorg te tonen en daarin jezelf weg te cijferen, verklein je gevoelsmatig de kans om afgewezen te worden. De hechtingspijn wordt zo zorgvuldig vermeden.

In de balans van geven en nemen wordt het dan lastig om de liefde te laten stromen. Onbewust wordt er steeds een blokkade opgeworpen. Omdat dit proces op een onbewust niveau plaats vindt, vertaald zich dit vaak in ongenoegen en klachten ten aanzien van de partner. Afhankelijk van de veiligheid van de relatie, zullen deze klachten geuit worden. Als de relatie niet veilig genoeg is en de veiligheid onvoldoende in het eigen lijf wordt ervaren, is er vruchtbare grond geboren voor een afhankelijkheidsrelatie.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je mijn blogs graag lezen en op de hoogte worden gebracht van nieuwe blogs? Geïnspireerd worden met kunstzinnige werken of gedichten? Volg dan de facebookpagina van Chakora. Wil je meer weten over overafhankelijkheid en afhankelijkheidsrelaties? Of gewoon eens kennismaken? Mail of bel me voor een vrijblijvend en gratis kennismakingsgesprek?

 

 

 

 


Als je....

Het is een zinnetje dat al lang met me mee reist: "Als je je ene voet maar voor de andere zet, dan kom je er vanzelf." Het was een snikhete zomerdag waarop mijn ouders en tante besloten hadden om antiekwinkeltjes te gaan bekijken. Klagend, kreunend en steunend liep ik achter ze aan te strompelen. Ik was al een eind achterop geraakt. Expres, om mijn ongenoegen nog meer te laten blijken. Het was mijn tante die me hielp om mijn humeur op te klaren. Ze kwam naast me lopen. Eerst zonder woorden. En dan dat ene zinnetje: "Als je je ene voet maar voor de andere zet, dan kom je er vanzelf."  Mijn slechte humeur was zeker niet gelijk over. Wat er gebeurde was dat ik het zinnetje ging herhalen in mijn hoofd, bij elke stap die ik zette. Ook al waren ze klein. Liep ik traag. Het maakte niet uit. Ik ging vooruit. En uiteindelijk - na nog een één of twee antiekwinkeltjes - zat ik op het terras met mijn felbegeerde koude drankje.  Nog steeds helpt het me om tegenslag te overwinnen. Reist het met me mee, om te gaan naar daar waar ik heen wil gaan.


Gedicht: Spiegelbeeld

Het spiegelbeeld danst op de grond.
Ze komt en gaat.
Met de stroom van de wolken.
Daar ben je.
Meedeinend op het geruis van de bladeren.
Omarmd door het zonlicht.
En nu?
Nu ben je weer weg.
Weg of onzichtbaar?
Zichtbaar verscholen.
Zich verstoppend voor wolken.
Achter wolken.
In een eigen wereld.
Om?
Om weer tevoorschijn te komen!


Blog & online workshop 'Conflictbegrip'

Een prachtig voorbeeld van ‘conflictbegrip’ gaf mijn zoontje mij in een zomervakantie een aantal jaren geleden. Het was een warme zomerdag en ik lag vanuit mijn luie stoel genietend van de warmte te luisteren naar de geluiden en te kijken naar de spelende kinderen. Mijn zoontje was geboeid geraakt door een zwarte kever. Hij volgde de kever met zijn ogen, liet hem over zijn hand en been lopen en onderzocht zijn uiterlijk.

Op een gegeven moment meldden zich er wat vriendjes om te spelen. De kever werd geïntroduceerd waarna ze allemaal inclusief kever vertrokken. Na een half uur kwam mijn zoontje ineens laaiend, woest schreeuwend en maaiend aanrennen. Iemand had expres de kever vermoord. Nadat de ergste woede was gezakt, kwam het verdriet. En daarna het gemis. “Hij was zo grappig. Zo grappig klungelig zoals hij liep. Hij deed niemand kwaad. Hij was er gewoon.” Ik weet het nog als de dag van gisteren omdat ik zo ongelooflijk veel bewondering had voor de manier waarop hij hier mee omging. Zich had laten raken, dat deelde en het ook nog eens zo goed kon verwoorden.

De afloop is trouwens ook wel vermeldenswaardig. De kever was gevallen tijdens het spelen. Niet expres maar per ongeluk vertelde de beschuldigde. Niemand wist of de kever nu echt dood was of niet. Hij was onvindbaar. Excuses werden gemaakt, aanvaard en het spel weer hervat. Zou de wereld er niet veel mooier uitzien als we vaker zo met elkaar omgingen?

Online workshop ‘Conflictbegrip’
In een tijd waarin we veel met onze huisgenoten/ gezinsleden zijn, ontstaan er eerder irritaties en conflicten. Conflicten zijn naast irritant, vervelend, tijdrovend ook nuttig, leerzaam en nodig omdat ze een bron van verbinding zijn.

Wil je ook beter begrijpen hoe je meer grip krijgt op een conflict? Handvaten krijgen om er beter mee om te gaan? Op onderstaande data geef ik de online workshop ‘Conflictbegrip’. Online en in een kleine groepssamenstelling. Ben je nieuwsgierig, gelijk enthousiast of heb je vragen? Laat het me weten via een app, mail of belletje. Je bent heel welkom. Doe je mee?

Avondprogramma: 1 x 2,5 uur.
Kosten: euro 50,- (Max. 6 personen)
Wie: voor iedereen

Data:
- Donderdag 14 mei: 20.00 uur – 22.30 uur
- Dinsdag 2 juni: 20.00 uur – 22.30 uur

#Wil je dit bericht delen? Delen is vermenigvuldigen. Dus ja graag!

 


Gedicht: verkrampt verzet

Verkrampt verzet
Ingehouden adem
Worstelend met smachten
Willoos wachten
Op vuur
Op kronkelend verlangen
Kreunend van geluk


Rouwen in Corona-tijden

Pas geleden stond ik samen met mijn familie voor de opgaaf om in deze bizarre Corona- tijden de laatste eer te betonen aan een dierbare. Ik kan er heel veel over zeggen. Ga ik niet doen. Ik ben er niet aan toe en het voelt te persoonlijk. Wat ik wel kan zeggen is dat ik ongelooflijk blij was dat ik heb geleerd om mijn gevoel te uiten. Dat ik dit kon doen zonder dat het een naar buitengericht doel had. Gewoon puur voor mezelf. Een mooi gevolg was dat het iets teweeg bracht in mijn gezin. Er vormde zich gesprekken over hoe wij dit allemaal anders beleefden. Gesprekken over: verlangen, gemis, beperkingen door de afstand regels, verdriet, blokkades, oordelen en eigen moeite.

Daarna kwam ik bij het gemis en verlangen om ook de verbinding met familieleden buiten het gezin te voelen. Maar hoe doe je dat nu de traditie van bij elkaar komen, anekdotes vertellen, steun zoeken en geven ineens niet meer mogelijk is door alle maatregelen. Hoe doe ik dat? In deze situatie? Met deze familieleden? Ik wist dat ik een andere manier moest zoeken om ze mee te nemen in wat er in mij omging. En ik had een paar ideeën maar voelde vervolgens de angst op afwijzing. Hoe wordt dat dan ontvangen? Misschien staat het teveel van ze af. Is het teveel mijn manier. Wat doet dat dan met mij? Allemaal thema’s die langs kwamen en die me vroeger zouden hebben weerhouden of hadden geblokkeerd. Hadden. Want nu voel ik de dankbaarheid dat ik de moeite heb genomen om een manier te zoeken en die daardoor ook vond. Het bracht me dat ik ondanks het enorme gemis om fysiek bij elkaar te kunnen zijn, de verbinding weer kon voelen.

De grote stilte
Was in aantocht
Is gekomen
Nam je mee
Geruisloos
En laat achter
Een bloem


Gedicht: Bevangen

Je vangt me
Geen ontkomen
Geen woorden
Geen fysiek

Hartstocht
Onophoudelijke stroom
Overspoelende stroom
Overweldigende stroom

Geen idee
Wat en hoe
Waar naar toe

Als een vis
Spartel ik
Ruk ik me los
Vaster en vaster

Vervloek ik je
Hoek ik je

Hartstocht
Onophoudelijke stroom
Overspoelende stroom
Overweldigende stroom

Vervloek ik je
Hoek ik je

Ruk ik me los
Vaster en vaster

Leer ik
Mij te laten verteren

En volg ik


Gedicht: Luister

Vanuit verstilling
stil weten
Omarm ik

Spanning
Onrust
Zoek ik
mijn weg

Mag ik?
Zoeken?
Bij jou?
Met jou?

Naar schaduw
En licht
Naar rechte lijnen
En ronde lijnen
Naar vloeibaar
En vast

Op de tast
Luisterend
Naar de luister
En de pijn


Gedicht: Verstrikking

Rauwe emotie
Licht ontvlambaar
Onuitgesproken liefde

Verstrikking
Ver van de uitgang
Verdwaald

Vechten tot het einde
Voor alles
De kinderen
Het gezin

Alles gegeven
En nu
Zo moe
Verlaten
Verraden

Verdwaald in
Verdriet
Vechten
Vonken
Wreedheid


Terug in de tijd met appeltaart

Altijd als ik een appeltaart bak word ik even mee terug genomen in de tijd. Dat komt omdat mijn lievelingsrecept in een kookboek staat dat ik ooit van mijn moeder heb gekregen. Het Margriet kookboek. Een echte oldtimer. In geur en kleur. Het papier ruikt naar oude boeken en is verkleurd door het licht en het verstrijken van de tijd. En hoewel dit misschien een romantisch beeld oproept, de inleidende teksten hebben een tegenstelde invloed op mij.

Lange tijd heb ik zelf geworsteld met belemmerde interne stemmetjes waarin ik van alles moest. En ben ik me bewust geworden van hoe ik dat van mijn ouders heb geleerd. Zeker ook van mijn moeder. Door het Margriet kookboek begrijp ik weer beter hoe het tijdsbeeld van toen invloed had op hun ideeën en opvattingen. Hoe zij werden beïnvloed door dat tijdsbeeld, zelfs bij het openslaan van een kookboek.

In de inleiding lees ik teksten met instructies voor het tafeldekken en tafeldienen. Opvallend is dat alle teksten gericht zijn op de vrouw. En niet zomaar een vrouw maar ‘De huisvrouw’. Kennelijk kwam het in die tijd niet in het hoofd van de redactie van de “Margriet” op dat ook een man de tafel zou kunnen “dekken” en “dienen”. Laat staan dat hij dat voor zijn plezier zou kunnen doen. Het aantal geboden in het kookboek is enorm en voor mij tenenkrommend.

- Zorg voor passende kleding …
- Geef alle schotels van links van de persoon aan……
- Zorg dat de soepborden niet tot aan de rand zijn gevuld…….
- Bedien eerst de voornaamste gast ……
- Steun bij het aanbieden van warme schotels, losjes met de hand op de tafel maar buig niet te ver voorover en vermijd botsingen ……..
- De huisvrouw moet ook modern koken.
- De huisvrouw moet zorgen voor voldoende afwisseling…
- Alle gerechten moeten op smaak afgewerkt worden……..

En niet te vergeten:
‘Zij let erop, dat iedereen verzadigd van tafel gaat……’

Het lijkt wellicht eeuwen geleden dat er een dergelijk boek werd uitgebracht maar dat valt dus wel mee. Of tegen. Net hoe je het bekijkt. Afijn. Over ‘Ken je geschiedenis!’
Zo gaat dat dus door de generaties heen.

De appeltaart was trouwens heerlijk!