Rouwen in Corona-tijden

Pas geleden stond ik samen met mijn familie voor de opgaaf om in deze bizarre Corona- tijden de laatste eer te betonen aan een dierbare. Ik kan er heel veel over zeggen. Ga ik niet doen. Ik ben er niet aan toe en het voelt te persoonlijk. Wat ik wel kan zeggen is dat ik ongelooflijk blij was dat ik heb geleerd om mijn gevoel te uiten. Dat ik dit kon doen zonder dat het een naar buitengericht doel had. Gewoon puur voor mezelf. Een mooi gevolg was dat het iets teweeg bracht in mijn gezin. Er vormde zich gesprekken over hoe wij dit allemaal anders beleefden. Gesprekken over: verlangen, gemis, beperkingen door de afstand regels, verdriet, blokkades, oordelen en eigen moeite.

Daarna kwam ik bij het gemis en verlangen om ook de verbinding met familieleden buiten het gezin te voelen. Maar hoe doe je dat nu de traditie van bij elkaar komen, anekdotes vertellen, steun zoeken en geven ineens niet meer mogelijk is door alle maatregelen. Hoe doe ik dat? In deze situatie? Met deze familieleden? Ik wist dat ik een andere manier moest zoeken om ze mee te nemen in wat er in mij omging. En ik had een paar ideeën maar voelde vervolgens de angst op afwijzing. Hoe wordt dat dan ontvangen? Misschien staat het teveel van ze af. Is het teveel mijn manier. Wat doet dat dan met mij? Allemaal thema’s die langs kwamen en die me vroeger zouden hebben weerhouden of hadden geblokkeerd. Hadden. Want nu voel ik de dankbaarheid dat ik de moeite heb genomen om een manier te zoeken en die daardoor ook vond. Het bracht me dat ik ondanks het enorme gemis om fysiek bij elkaar te kunnen zijn, de verbinding weer kon voelen.

De grote stilte
Was in aantocht
Is gekomen
Nam je mee
Geruisloos
En laat achter
Een bloem


Los van de tijd

Vandaag ben ik bij mijn moeder geweest en heb ik gebruik gemaakt van de rust die deze vreemde periode met zich meebrengt. Ze wilde me allerlei dingen laten zien: foto’s en wat spulletjes. Verhalen die voor haar van waarde zijn vertellen zodat ze niet verloren gaan en zo ook weer voor anderen van waarde kunnen zijn. Mijn moeder is een bewuste vrouw. Bewust door veel levenservaring en nog steeds ongelooflijk liefdevol.

Als ik de tijd neem. Of liever gezegd: voel dat ik de tijd heb, kan ik ongelooflijk genieten van op deze manier samenzijn met mijn moeder. Drink ik als een gulzig lammetje haar verhalen en aandacht. Vandaag was zo’n dag. Een dag waarin ik mij los van de tijd kon overgeven aan dit moment met mijn moeder.

Ze liet me foto’s zien van familieleden, broches die mijn oma heeft gedragen en een kistje dat haar broer uit Indonesië heeft meegebracht na zijn uitzending door de marine. We raakte in gesprek over de impact van de recente excuses van de koning m.b.t. de Nederlandse betrokkenheid in Indonesië. De gevoeligheid daarvan. Natuurlijk voor Indonesië maar ook voor de Nederlandse militairen die destijds waren uitgezonden, zoals mijn oom. Gevoeligheden rondom persoonlijke offers, pijn, schuld en schaamte. Het kistje in mama’s handen getuigde. We hadden er nog nooit eerder zo over gesproken.

Vervolgens liet ze mij een broche zien die mijn oma veel heeft gedragen. Op de broche is een vogel afgebeeld. Ik heb geen idee welke vogel maar de gelijkenis met de mythologische afbeelding van de Chakora trof mij direct. En of het zo is of niet; het voelt alsof mijn oma mij op deze manier laat weten dat ze mij steunt in de opbouw van mijn bedrijf. Eerder kreeg ik bij onze verhuizing van mijn moeder al een prachtig cadeau waarin ze haar geloof, hoop en liefde voor het succesvol worden van mijn bedrijf betuigde. Steeds meer en weer, voel ik mij ongelooflijk gesteund door deze liefdevolle, wijze vrouwen.

Dat is wat deze bijzondere, onecht aanvoelende Corona crisistijd mij dus ook brengt. Dankbaar!


Gedicht: Bevangen

Je vangt me
Geen ontkomen
Geen woorden
Geen fysiek

Hartstocht
Onophoudelijke stroom
Overspoelende stroom
Overweldigende stroom

Geen idee
Wat en hoe
Waar naar toe

Als een vis
Spartel ik
Ruk ik me los
Vaster en vaster

Vervloek ik je
Hoek ik je

Hartstocht
Onophoudelijke stroom
Overspoelende stroom
Overweldigende stroom

Vervloek ik je
Hoek ik je

Ruk ik me los
Vaster en vaster

Leer ik
Mij te laten verteren

En volg ik


Gedicht: Luister

Vanuit verstilling
stil weten
Omarm ik

Spanning
Onrust
Zoek ik
mijn weg

Mag ik?
Zoeken?
Bij jou?
Met jou?

Naar schaduw
En licht
Naar rechte lijnen
En ronde lijnen
Naar vloeibaar
En vast

Op de tast
Luisterend
Naar de luister
En de pijn


Gedicht: Verstrikking

Rauwe emotie
Licht ontvlambaar
Onuitgesproken liefde

Verstrikking
Ver van de uitgang
Verdwaald

Vechten tot het einde
Voor alles
De kinderen
Het gezin

Alles gegeven
En nu
Zo moe
Verlaten
Verraden

Verdwaald in
Verdriet
Vechten
Vonken
Wreedheid


Terug in de tijd met appeltaart

Altijd als ik een appeltaart bak word ik even mee terug genomen in de tijd. Dat komt omdat mijn lievelingsrecept in een kookboek staat dat ik ooit van mijn moeder heb gekregen. Het Margriet kookboek. Een echte oldtimer. In geur en kleur. Het papier ruikt naar oude boeken en is verkleurd door het licht en het verstrijken van de tijd. En hoewel dit misschien een romantisch beeld oproept, de inleidende teksten hebben een tegenstelde invloed op mij.

Lange tijd heb ik zelf geworsteld met belemmerde interne stemmetjes waarin ik van alles moest. En ben ik me bewust geworden van hoe ik dat van mijn ouders heb geleerd. Zeker ook van mijn moeder. Door het Margriet kookboek begrijp ik weer beter hoe het tijdsbeeld van toen invloed had op hun ideeën en opvattingen. Hoe zij werden beïnvloed door dat tijdsbeeld, zelfs bij het openslaan van een kookboek.

In de inleiding lees ik teksten met instructies voor het tafeldekken en tafeldienen. Opvallend is dat alle teksten gericht zijn op de vrouw. En niet zomaar een vrouw maar ‘De huisvrouw’. Kennelijk kwam het in die tijd niet in het hoofd van de redactie van de “Margriet” op dat ook een man de tafel zou kunnen “dekken” en “dienen”. Laat staan dat hij dat voor zijn plezier zou kunnen doen. Het aantal geboden in het kookboek is enorm en voor mij tenenkrommend.

- Zorg voor passende kleding …
- Geef alle schotels van links van de persoon aan……
- Zorg dat de soepborden niet tot aan de rand zijn gevuld…….
- Bedien eerst de voornaamste gast ……
- Steun bij het aanbieden van warme schotels, losjes met de hand op de tafel maar buig niet te ver voorover en vermijd botsingen ……..
- De huisvrouw moet ook modern koken.
- De huisvrouw moet zorgen voor voldoende afwisseling…
- Alle gerechten moeten op smaak afgewerkt worden……..

En niet te vergeten:
‘Zij let erop, dat iedereen verzadigd van tafel gaat……’

Het lijkt wellicht eeuwen geleden dat er een dergelijk boek werd uitgebracht maar dat valt dus wel mee. Of tegen. Net hoe je het bekijkt. Afijn. Over ‘Ken je geschiedenis!’
Zo gaat dat dus door de generaties heen.

De appeltaart was trouwens heerlijk!


De kracht van reinigen en rusten

De meeste nieuwjaarsborrels hebben we weer achter ons gelaten. De gesprekken over het wel of niet hebben van goede voornemens ook. Zelf heb ik de tijd genomen om 2019 goed af te sluiten. Naast tijd met familie en vrienden heb ik tijd gemaakt voor mijzelf. Tijd om terug te kijken.
Te verstillen. Te voelen. Wederom mocht ik ervaren hoe een ritueel daar zo dienend in kan zijn. Krachtig en met zoveel eerbied. Dat is waar ruimte ontstaat voor nieuwe inspiratie en levenslust.
Woorden waar ik het nieuwe jaar mee start: vertrouwen, nieuwe verbindingen, lichtheid, expressiviteit, creativiteit, voeding en spiritualiteit. Vanuit deze energie heb ik de workshops Hartenliederen en  De dans van de vrouw ontwikkeld.

Hartenliederen
Het hart klopt. Letterlijk en figuurlijk. Als we de verbinding voelen met ons hart voelen we de verbinding met onszelf, anderen en het leven. Ze spreekt zonder oordeel. Vertelt ons over ons verlangen en verdriet. Het vraagt afdaling in onszelf en moed om te durven luisteren naar het lied van ons hart. In de antwoorden openen we weer. Als een bloem. Blaadje voor blaadje. Zo vinden we onze eigen schoonheid en stem terug.

In deze workshop ga je op speelse en creatieve wijze op zoek naar het lied van je hart. Dalen we een af naar lagere tonen. Zo openen we blaadjes en planten we zaadjes.

Data : 12 juni 2020
Kosten : € 50,-
Plaats : Breda

De dans van de vrouw
In deze serie workshops is er aandacht voor vier veelvoorkomende rollen die vrouwen in hun leven kennen. Rollen waartussen veel vrouwen zich bewegen, zich een weg zoeken: dochter van, partner van, moeder van, werknemer/ ondernemer van. De dans van de vrouw.
In de workshops werken we met en rondom de thema’s contact & verbinding en krijg je een nieuw perspectief over hoe jij vrijer kan dansen tussen en met de verschillende rollen van de vrouw.

Ballerina

Gebaar voor gebaar reikt
ze haar lichaam over haar dromen
en telkens wordt ze meer
dan ze al was en telkens reikt ze weer
Herman de Coninck

Data : 18 & 25 september 2020 en 2 & 9 oktober 2020
Kosten : € 50,- per dagdeel/ workshop
Plaats : Breda

Wil je deelnemen aan een workshop? Meld je aan en stuur mij een mail via ingrid@chakora.nl. Ben je op zoek naar woorden die voor jou betekenis geven? Of naar een ritueel dat voor jou kracht geeft? Maak een afspraak voor een vrijblijvend en gratis kennismakingsgesprek.


FIJNE FEESTDAGEN!

Waarom sneeuwt het altijd in kerstfilms?, vraag je mij als we naar school lopen.
Vanmiddag heb je kerstfeest op school. Je hoofd zit vol met kerst: kerstliedjes, kersteten, kerstverhalen en kerstfilms.
Tja, waarom sneeuwt het altijd in kerstfilms?
Omdat het zo’n lekker sfeertje geeft?
Een sfeertje waarin we ons kunnen wentelen en warmen, waardoor we even kunnen vergeten wat ons stress bezorgd. In gedachten zie ik daarna ook: kaarslicht, een bank om in weg te kruipen.

Lang leve kerstfilms met heel veel lekker dikke sneeuwvlokken!

Ik wens je hele sfeervolle feestdagen!


Momenten waarin veel te leren valt

Het is zomaar een zaterdagavond. Mijn moeder heeft in de avond bij ons gegeten. Ze was stilletjes vandaag omdat het niet lekker gaat met haar gezondheid. Toch heb ik haar zichtbaar zien genieten van het “zijn” in een gezin. De geluiden van stemmen, gerommel in de keuken en de zachte muziek die ik speciaal voor haar heb opgezet. Het huis – mijn ouderlijk huis – verbindt ons voelbaar. Mijn jeugdherinneringen aan hoe mijn moeder voor haar moeder zorgde in ditzelfde huis, zijn dicht bij mij. Ook mijn oma kon zo genieten van het gezinsleven. Als ik een blik op de handen van mijn moeder werp, het zakdoekje waar ze mee zit te frummelen, ontkom ik niet aan het beeld uit mijn jeugdherinnering van mijn oma die dat op precies dezelfde wijze deed.

Na het eten loopt ze richting de auto waar ik haar mee naar haar appartement ga brengen. Ze staat met haar rollator voor de af/oprit van de stoep om naar de straat te komen, als ze zegt: “Ingrid hierbij moet je mij even helpen.”. Heel even voel ik mijn eigen ongeduld en oordelen. Besef ik hoe ik gewend ben om alles snel te doen en te kunnen doen. Heel even want als ik naast haar sta voel ik hoe ze staat te trillen. “Ik sta zo wankel op mijn benen”, zegt ze onmiskenbaar geraakt door het moment. Mam, ik hou je vast. Ik heb je vast, we doen dit samen, hoor ik mezelf zeggen. Als we de oprit afgaan, voel ik hoe ze mijn steun nodig heeft. Hoe aangedaan ze is omdat ze zo hard geconfronteerd wordt met het feit dat ze deze oprit - die ze haar hele leven zonder nadenken op en af is gegaan - nu met rollator en steun van haar dochter, niet zonder wankelen kan nemen. En ik besef me: dit zijn momenten waarin veel te leren valt.


Bam, daar is ie dan

Bam
Daar is ie dan
Bekend silhouet
Vriendelijk zwaaien
Een welkom

Bam
Voelbaar besef
Afscheid
Laatste keer

Dierbaar
Touwtjes die trekken
Vasthouden
Niet los willen laten

Gesprekken over hoe gek
Een weg terug
En toch: afscheid
Een nieuw begin

Besef van tijd
Tijd van leven
Essentie

Terug
Naar binnen
Ophalen
En…doorgeven